فوران طلا از آتشفشان
ما دیجیتال: در نگاه اول، شنیدن این که یک آتشفشان هر روز طلا به آسمان می فرستد بیشتر شبیه داستان های علمی تخیلی است تا واقعیت اما در دورافتاده ترین نقطه جنوبگان، آتشفشان «کوه اربوس» (Mount Erebus) واقعا ذرات میکروسکوپی طلای خالص را همراه با گازهای داغ خود به جو زمین می فرستد.
به گزارش ما دیجیتال به نقل از خبر آنلاین، کوه اربوس با فاصله ای حدود ۱۳۵۰ کیلومتر از قطب جنوب، جنوبی ترین آتشفشان فعال کره زمین بحساب می آید. یکی از خاصیت های کم نظیر این آتشفشان، وجود یک دریاچه دائمی گدازه در دهانه آنست پدیده ای که تنها در تعداد خیلی کمی از آتشفشان های جهان دیده می شود.
اما آن چه اربوس را از سایر آتشفشان ها متمایز می کند، گازهایی است که همراه خود ذرات طلای خالص را حمل می کنند. برمبنای پژوهشی که در سال ۱۹۹۱ انتشار یافت، این آتشفشان روزانه حدود ۸۰ گرم طلای میکروسکوپی را وارد جو می کند. این ذرات آن قدر کوچک هستند که قطر تعدادی از آنها تنها چند ده میکرومتر یعنی حدودا هم اندازه ضخامت یک تار موی انسان است.
جریان های جوی می توانند این ذرات را تا حدود هزار کیلومتر از دهانه آتشفشان جابه جا کنند و در نهایت روی یخ های جنوبگان بنشانند.
محققان باور دارند طلا احتمالا ابتدا با ترکیبات فرّار حاوی کلر یا گوگرد همراه می شود. سپس با سرد شدن گازها، این ترکیبات تجزیه شده و بلورهای خیلی ریز طلای خالص تشکیل می شوند. این تنها یک فرضیه است و هنوز شواهد کافی برای تأیید قطعی آن وجود ندارد.
معمایی که بعد از سه دهه حل نشده است دانشمندان هنگام بررسی برف اطراف دهانه، ستون گاز آتشفشان و حتی نمونه های هوای مناطق دورتر، ذراتی با ساختار هندسی منظم و بلوری از طلای خالص پیدا کردند. این موضوع موجب شد فرضیه دیگری نیز مطرح شود این که این بلورها ابتدا روی سطح دریاچه گدازه شکل می گیرند و سپس به وسیله گازهای داغ به هوا منتقل می گردند.
با وجود گذشت بالاتر از ۳۰ سال از این کشف، هنوز هیچ توضیح پذیرفته شده ای وجود ندارد که دقیقاً نشان دهد این بلورهای طلا چه طور تشکیل می شوند.
اهمیت واقعی این پدیده در ارزش مالی طلا نیست، بلکه در شناخت رفتار عناصر در اعماق زمین است.
مطالعه نحوه انتقال طلا در گازهای آتشفشانی می تواند به زمین شناسان کمک نماید پروسه تشکیل ذخایر معدنی، شیمی ماگما و چرخه عناصر در پوسته زمین را بهتر درک کنند. همین طور کوه اربوس نمونه ای کم نظیر جهت بررسی تعامل میان آتشفشان، جو و اقلیم در یکی از دورافتاده ترین نقاط سیاره شمرده می شود.
منبع: sciencealert
حرف آخر اینکه این ذرات آن قدر کوچک هستند که قطر برخی از آنها تنها چند ده میکرومتر یعنی حدوداً هم اندازه ضخامت یک تار موی انسان است. این تنها یک فرضیه است و هنوز شواهد کافی برای تأیید قطعی آن وجود ندارد.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب