به گزارش ما دیجیتال به نقل از فیز، این ابرنواختر که SN ۲۰۲۳aeaf نام دارد در چنان فاصله دوری رصد شده که نور برای رسیدن به آن۱۱.۷میلیارد سال در مسافرت بوده است.
انفجار ستاره ها به صورت ابرنواختر را میتوان بعنوان نشانه هایی برای ردیابی پروسه تشکیل ستاره و نتایج فیزیکی این رویدادها بر ابرهای گازی اطراف درنظر داشت. این انفجارها محیط را تغییر شکل می دهند و زمینه را برای نسل آینده ستاره هایی که تشکیل می شوند، فراهم می کنند.
نرخ وقوع این موارد بطور مستقیم درباره ی تشکیل ستارگان در سرار تاریخچه کیهان به اخترشناسان اطلاعاتی می دهد.
اما تقریباً هرآنچه اخترشناسان درباره ی این انفجارها می دانند در واقع از رفتار محیط آنها به دست آمده است. از آنجائیکه جهان اولیه سطح فلز خیلی کمی داشت، یک سوال واقعی درباره ی این که آیا انفجارهای مذکور در سالهای اولیه تشکیل جهان رفتار متفاوتی داشتند یا خیر، به وجود می آورد. آزمایش این موارد نیازمند یافتن و مطالعه کردن ابرنواخترهای دوردست است که خیلی کمتر هستند و ازاین رو بسختی میتوان آنرا ردیابی کرد.
اکنون با اتکا به حساسیت خارق العاده تلسکوپ فضایی جیمز وب و بوسیله پیمایش های تصویربرداری عمیق مانند JADES و COSMOS-Web نمونه های ثبت شده این نوع انفجارها افزایش پیدا کرده است. اخترشناسان در پژوهش پیش رو از کشف یکی از این ابرنواخترها، با نام SN ۲۰۲۳aeaf، در پیمایش COSMOS-Web خبر می دهند.
تحلیل طیف سنجی، انتقال به سرخ آنرا با مقدار z = ۳.۱۹۵ تأیید کرده است. چنین مقداری نشان داده است این انفجار در زمانی روی داده که سن جهان تنها حدود ۲ میلیارد سال بوده است.
والری آپاریسیو از انستیتو نجوم دانشگاه هاوایی و همکارانش در این پژوهش انفجار مذکور را تحلیل کردند تا دسته ای که در آن جای می گیرد و خاصیت های کهکشان میزبان آنرا تعیین کنند. آنها با مقایسه دقیق الگوهای درخشندگی در گذر زمان به نام «منحنی نور» و تکامل رنگ با بهره گیری از جمعیت شبیه سازی شده ابرنواخترها، جسم آسمانی مورد نظر را یک ابرنواختر نوع ۲ شناسایی نمودند. این نوع انفجار زمانی رخ می دهد که ستاره عظیم سوخت هسته ای خودرا مصرف می کند و هسته آهنی آن تحت فشار گرانش خودش نابود می شود. این طیف با خطوط نیتروژن مشخص می شود برای اینکه ستاره هنگام مرگ بازهم پوشش بیرونی غنی از هیدروژن خودرا حفظ نموده است. این گروه پژوهشی دریافت که احتمال صحت این طبقه بندی ۹۷.۲ درصد است.
آنها همین طور طیف کهکشان میزبان ابرنواختر را بررسی کردند و متوجه شدند که یک کهکشان کوتوله جوان است که بطور فعال ستاره در آن تشکیل می شود و نسبت عناصر سنگین آن پایین است.
محققان با بهره گیری از نرم افزار شبیه سازی تخصصی به نام STELLA، انفجار را مدل سازی کردند و دریافتند در اوایل، ابرنواختر بطور غیرمعمولی داغ و آبی بود. این امر را میتوان به بهترین وجه با برخورد موج انفجار آن به پوسته فشرده ای از گاز که ستاره کمی پیش از مرگش از خود ساطع کرده بود، توضیح داد.
آنها اعتقاد دارند هرچند داده ها محدود هستند، اما بیشترین تطابق را با یک ستاره پیش ساز دارند که تقریباً ۱۲ برابر جرم خورشید است و توسط حدود نصف جرم خورشید از مواد پیرامون ستاره احاطه شده است. از آنجائیکه آنها تنها چند مشاهده با گذشت زمان داشتند، پژوهشگران نتوانستند خواص دقیق ستاره درحال انفجار را با دقت زیادی مشخص کنند. این کشف به نمونه کوچک اما رو به رشد ابرنواخترهایی که فراتر از انتقال به سرخ ۳ یافت شده اند، افزوده می شود.