دلیل جالب چروک شدن انگشتان در حمام
به گزارش ما دیجیتال، برای نزدیک به یک قرن، علم پدیده چروک شدن پوست انگشتان در آب را ناشی از فرایند غیرفعال اسمز می دانست. اما یافته های نوین عصب شناسی و زیست شناسی تکاملی فاش کرده اند که این پدیده، یک واکنش فعال و هوشمندانه از جانب سیستم عصبی خودکار بدن است که به نیاکان ما در بقا، جمع آوری غذا و حفظ تعادل در محیط های مرطوب کمک می کرده است.
تینا مزدکی_چروک شدن انگشتان دست و پا بعد از غوطه ور شدن در آب، یکی از آن پدیده های عجیب زیست شناسی است که برای مدتی طولانی جلوی چشمان ما قرار داشته، اما کمتر کسی بطور جدی به چرایی آن فکر کرده است. توجیهی که به صورت گسترده میان مردم پذیرفته شده بود، این بود که پوست به صورت غیرفعال آب را جذب می کند، متورم می شود و بنابراین چروک برمی دارد؛ فرضیه ای که بخش عمده ای از قرن بیستم را بدون چالش پشت سر گذاشت. این پایداری به علت قوی بودن شواهد این فرضیه نبود، بلکه به این خاطر بود که هیچ کس هیچگاه آنرا به صورت دقیق و سخت گیرانه آزمایش نکرده بود.
وقتی محققان سر انجام این پدیده را زیر ذره بین قرار دادند، به نتایج بسیار جذاب تری دست یافتند: این پدیده یک واکنش فعال عصب محور است که نشانه های ریخت شناختی آن با سازگاری تکاملی هماهنگی دارد، در وضعیت محیطی خاص مزایای عملکردی قابل سنجشی عرضه می کند و حتی پزشکی مدرن تقریبا به صورت تصادفی متوجه کاربرد بالینی و تشخیصی آن شده است.
داستان این کشف از یک مشاهدهی نورولوژیکِ نادیده گرفته شده در دهه ۱۹۳۰ شروع می شود، از مسیر سیستم عصبی سمپاتیک عبور می کند و در نهایت – مانند خیلی از پرسش ها در زیست شناسی تکاملی انسان – در جایی در حاشیه های مرطوب گذشته اجدادی ما تمام می شود.
هنگام خیس شدن چه اتفاقی برای انگشتان ما می افتد؟ توجیه مبتنی بر فرایند اسمز (یعنی این که پوست آب جذب می کند، متورم می شود و جمع می شود) به اندازه ای شهودی و ساده بود که توانست بیشتر سالهای قرن بیستم را بدون رقیب سپری کند. اما مشخص شد که این فرضیه کاملا اشتباه است. یک مطالعه مدل سازی بیومکانیکی در سال ۲۰۱۶ نشان داد که ایجاد الگوهای چروکی که ما در حقیقت روی انگشتان خود مشاهده می نماییم، تنها از راه تورم غیرفعال، نیازمند آن است که حجم پوست حداقل ۲۰ درصد فراتر از حجم طبیعی خود منبسط شود؛ اتفاقی که در حقیقت هیچگاه رخ نمی دهد.
در عین حال، آن چه که این باور غلط را بشکلی ملموس تر و عینی تر در هم شکست، مشاهداتی بود که در دهه ۱۹۳۰ انجام شد اما در آن زمان توجه چندانی به آن جلب نگردید: پوست انگشتان بیمارانی که اعصاب محیطی آنها قطع شده بود، در آب چروک نمی شد. پوست آنها فارغ از این که چه مدت در آب غوطه ور بماند، کاملا صاف باقی می ماند.
ادامه این مطلب را در «چرا انگشت ها در حمام چروک می شوند؟»، بخوانید.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب