دانشمندان چهره قدیمی ترین انسان خردمند را بازسازی کردند
به گزارش ما دیجیتال، این چهره آشنا ظاهری شبیه به انسان های مدرن دارد، اما محفظه مغزی آن به گونه های قدیمی تر شبیه است.
به گزارش ما دیجیتال به نقل از خبر آنلاین و برپایه گزارش دیجیاتو، دانشمندان با بهره گیری از فسیل های کشف شده در مراکش، چهره یکی از قدیمی ترین اعضای شناخته شده گونه انسان خردمند یا هوموساپینس را بازسازی کرده اند. این فرد به حدود ۳۱۵ هزار سال پیش متعلق می باشد و با وجود خصوصیت های برجسته و فک بیرون زده، شباهت هایی به انسان های امروزی دارد. البته این بازسازی، تصویر دقیق یک فرد معین نیست و بخشهایی از آن برآوردی هستند.
داستان این کشف به اوایل دهه ۱۹۶۰ بازمی گردد؛ زمانیکه کارگری هنگام استخراج مواد معدنی در محوطه «جبل ایرهود» (Jebel Irhoud) در مراکش، جمجمه ای پیدا کرد. دانشمندان در ابتدا تصور می کردند این فسیل به نئاندرتالی آفریقایی متعلق می باشد که حدود ۴۰ هزار سال پیش زندگی می کرده است. اما جستجوهای بعدی بقایای انسانی و ابزارهای سنگی بیشتری را آشکار کرد.
در سال ۲۰۱۷، دو پژوهش نشان دادند که این بقایا به اعضای اولیه گونه خودمان تعلق دارند. قدمت لایه حاوی فسیل ها حدود ۳۱۵ هزار سال، با عدم قطعیتی نزدیک به ۳۴ هزار سال برآورد شد. این کشف، تاریخ شناخته شده گونه ما را حدود ۱۰۰ هزار سال عقب تر برد.
چهره هوموساپینس باستانی چطور بازسازی شد؟ محققان برای بازسازی چهره، جمجمه کاملی از یک فرد در اختیار نداشتند. دانشمندان مؤسسه انسان شناسی تکاملی ماکس پلانک، پیشتر چند نمونه فسیلی را با هم ترکیب کرده بودند تا مدلی دیجیتالی از جمجمه بسازند. بخش عمده محفظه مغزی و قسمت بالایی صورت از جمجمه ای به نام «ایرهود ۱» گرفته شده بود. بخش های مفقود، همچون فک پایین و دندان ها، از بقایای دیگری در همان لایه باستان شناختی به دست آمدند.
«سیسرو مورائس» (Cícero Moraes)، طراح سه بعدی این بازسازی، و گروهش تصاویر و ویدئوهای مدل جمجمه را بررسی کردند. آنها با استخراج فریم های ویدیو و ترکیب نماهای مختلف، مدلی سه بعدی ساختند و مقیاس آنرا با اندازه گیری های انتشار یافته سنجیدند.
سپس محققان برای تخمین بافت های نرم صورت، از سی تی اسکن یک فرد بزرگسال امروزی استفاده کردند. آنها شکل جمجمه این فرد را در کامپیوتر تغییر دادند با مدل باستانی مطابقت پیدا کند. بافت های صورت هم همراه با استخوان ها تغییر کردند.
اندازه گیری ضخامت بافت در انسان های زنده، به دقیق تر شدن برآوردها کمک کرد. این کار با نرم افزار مجانی و متن باز Blender و ابزارهای OrtogOnBlender انجام شد.
مدل نهایی، محفظه ای مغزی با حجم ۱۳۶۴ میلی لیتر داشت. این رقم به برآورد قبلی ۱۳۷۵ میلی لیتر که با بهره گیری از داده های سی تی اسکن فسیل محاسبه شده بود، نزدیک است. این تطابق از تناسبات مدل جمجمه پشتیبانی می کند، اما به تنهایی نشان نمی دهد که چهره تا چه اندازه به ظاهر حقیقی فرد باستانی نزدیک است.
محققان دو نسخه از چهره را عرضه کردند: تصویری خاکستری بدون مو و نسخه ای رنگی با رنگ پوست، مو و موی صورت. مورائس تاکید می کند که نسخه رنگی جنبه هنری بیشتری دارد، چونکه رنگ پوست و جزئیات مو مستقیماً از فسیل ها قابل شناسایی نیستند.
این بازسازی همینطور یادآور نکته ای مهم در رابطه با فرگشت انسان است. بررسی های پیشین نشان داده اند که صورت انسان های اولیه احتمالا ظاهری مدرن داشتند، درحالی که شکل محفظه مغزی آنها خصوصیت های قدیمی تری را حفظ نموده بود. این مساله نشان داده است که خصوصیت های انسان امروزی احتمالا هم زمان فرگشت نیافته اند.
خلاصه اینکه در سال ۲۰۱۷، دو پژوهش نشان دادند که این بقایا به اعضاء اولیه گونه خودمان تعلق دارند. این تطابق از تناسبات مدل جمجمه پشتیبانی می کند، اما به تنهایی نشان نمی دهد که چهره تا چه اندازه به ظاهر حقیقی فرد باستانی نزدیک است.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب